(English and Dutch).

*********************************************************

WIM POUW

Luckily I came in contact (by means of her son who found this internet site) with Linda Pouw, the youngest daughter of the former chef of the painters room Wim Pouw (he died in 1994). She could tell me some things about her father and some of his colleagues and also sent me some pictures of his work and daytrips with the factory – These photographs are on the photograph page and are marked with WP. If you would like to know more about certain pictures, just double click them.

Wim Pouw has worked for many years at the factory as painter and chef of the painters room and produced some splendid art objects. Since the salaries in that time weren’t very high, he supplemented his income by painting at home too. He used paint cans under the legs of the kitchen table to lift one side up and had a bright light above it for the fine lines. For his family not very sociable. Because of the many extra hours, it went wrong on many occasions and was frequently late at work. Then he often forgot his lunch, which one of the children then had to bring to the factory. The children were often teased at the factory, because they had to deliver the lunch at his desk at the end of the painters room, where he would sit as chief of the painters. Linda also had to do this quite some times and can still remember the smell of the factory and that room. Wim Pouw had a love of roses and grew them in a personal garden (even won a gold medal for growing a different kind); some of this can be found in his work (- His oldest daughter Carla has inherited the same ability in drawing and painting -) . Of this he has made four wall plates (one for every child), of which there are three without a rim and one with a rim (see pictures). Besides these wall plates and the work for the factory, he has also painted a large vase set for the 40 year marriage jubilee of his sister (now owned by Linda), birth plates for the children, a communion tile for his son Ger, a cabinetset for the marriage of his daughter Christine and a lot of other works of art. His love and passion for his work are clearly visible in the art work that he has manufactured.

WIM POUW

Gelukkigerwijs ben ik (via haar zoon die de website heeft gevonden) in contact gekomen met Linda Pouw, de jongste dochter van voormalig chef van de schilderszaal Wim Pouw (hijzelf is overleden in 1994). Zij heeft mij het een en ander over hem en directe collega’s van hem kunnen vertellen en heeft enkele foto’s van hem, van dagjes uit en van door hem geschilderde kunstwerken aan mij toegezonden. - Deze foto’s zijn terug te vinden op de foto pagina’s en gemarkeerd met WP. Om meer te weten te komen over bepaalde foto’s kunt u op de foto zelf dubbelklikken -.

Wim Pouw heeft jaren op de fabriek gewerkt als schilder en chef van de schilderszaal en prachtige kunstvoorwerpen voortgebracht. Aangezien de salarissen in die tijd niet erg hoog waren, heeft hij ook nog aardig wat thuis gewerkt om bij te verdienen.

Hij had dan potjes verf onder de tafelpoten gezet aan een kant, zodat de tafel kon dienen als schildersezel en een groot licht er boven voor de fijne lijntjes. Voor zijn gezin uiteraard niet zo gezellig. Door de vele extra uren liep het in de ochtend nog wel eens mis en was hij vaak te laat op het werk. Dan vergat hij nogal eens zijn pakje brood, welke een van de kinderen dan op de fabriek moest langsbrengen. Hiermee werden ze door de aanwezige schilders een beetje gepest, vooral omdat ze de hele schilderszaal door moesten aangezien Wim de zaal voorzat als chef.

Ook Linda heeft dit vaak gedaan en weet zich de aparte geur op de fabriek nog te herinneren.

Wim Pouw was een fervent rozenkweker en liefhebber (heeft er zelfs nog een gouden medaille onder beroepskwekers mee gewonnen) en liet dit in persoonlijk werk terug komen. (- overigens heeft zijn oudste dochter Carla het tekenen en schilderen van hem geërfd -)Hiervan heeft hij vier borden gemaakt (voor ieder kind een), waarvan er drie zonder een rand en eentje met een rand (zie foto's op fotopagina 3).

Buiten deze borden en het werk voor de fabriek, heeft hij ook een grote vaas geschilderd voor het 40-jarig huwelijks jubileum van zijn zus (in het bezit van Linda), geboortebordjes voor de kleinkinderen, een communietegel voor zijn zoon Ger, een vazenset voor het huwelijk van zijn dochter Christine en nog vele andere zaken.

Zijn liefde en passie voor zijn werk zijn duidelijk zichtbaar in de kunstwerken die hij vervaardigd heeft.

*********************************************************

NICO KOELEWIJN  (wrote this himself ! , sent to me by Rob his Son...Thanks Rob !!)

Personal

I’m Nico Koelwijn, born in Voorhout on the 31^st of December 1928. Between jobs (as a house painter for instance) I went to the Royal Academy of Art in The Hague. In 1947 I had a meeting with Mr. Van Vliet who told me at that point that there would be no painting on the porcelain or earthenware. In May 1948 an agency in Leiden sent me to the Velsen factory in Sassenheim to talk to Mr. Van Vliet and mr. L. de Vrind. We came to terms quickly. I painted a stork with a baby on a coffee mug (still got it) en got hired immediately. I started as an earthenware painter the next Monday. I was the first painter in service of the Velsen company in Sassenheim. Mr. Van Vliet and Mr. De Vrind taught me how to profile (making the rims on plates, cups and saucers). For this I received my first turn plate, that I’m still using to this day. With these gentlemen I learned fast. Within the first year some Gouda painters were hired. At that moment the city of Sassenheim was building houses and the painters could move and live in Sassenheim (1952/1953). The first one was Eldert Bruyniks. This man taught me how to paint the “real” Delft Blue. Drawing was my hobby and painted became my trade. In those days there was a lack in earthenware and especially Delft Ware. Everything was made in Delfts – Red-Green-Blue-Sepia (brown) and Polychrome. It all went like crazy. My first painters boss was Gerrit Bunschoten, later on Joop Slinger, Jan van Leeuwen and then Wim Pouw. I became a specialist in city sights, landscapes and “heads” of the old masters. I wasn’t in the “Bideaux-system”, because I only did the special assignments. At that time the factory in Sassenheim had 37 painters and about 10  in a Gouda workplace. Besides that a lot was done at home. After 30 years of “Velsen” I left with Piet Verhoeven and Jaap van Doorn (see picture) to another company “De Leidsche Fles” (I designed the logo). The employer was Lou Guldemond. That company was at first based in Oegstgeest and later on moved to Leiden (first at the Morsweg and then to the Breestraat). I’ve worked there for ten years. Of these ten years I’ve worked from home for about three and a half years. After the factory was taken over and the new employer died, the company seized to exist and I was out of a job. At the request of Mayor Kret of Sassenheim I went on painting at home and up till now I’m still using my paintbrushes for painting earthenware.

The factory…

In 1949 Velsen started to produce painted earthenware and from 1950 the first numbered vases were sold (1001-1002-1003). These numbered products went up with the years to about 1800. You could find a numbered list in the painters hall. There were envelopes in boxes with ponsives (a ponsive is a piece of see-through paper with tiny holes for charcoal lines). The decoration was made by the master painter and then I made a pensive of that. The ponsives were folded around the object to be painted and then taped to the object. With a small bag with charcoal powder the ponsive was tapped on the “biscuit” (one time baked product) to outline the drawings. This was done on all the items to get an uniform product like the model the salesmen (also called “the travellers) showed to shops. At a later stage they also started to use numbers below the 1000. My job as a ponsive maker was taken over by Jan de Winter and I got the opportunity to work on tile tableaus (booklet under number T013/815 – sorry haven’t got that in my collection……). I made the clouded skies which later on were also used in Gouda and Delft. The decorations were made by painters like J. Slinger, J. Müller, S. Bitter, J. van Leeuwen, G. Bunschoten, L. Bruyniks en Wim Pouw. The old masters on plates and tableaus were mostly made by J. van Doorn and myself (Nic. Koelewijn). The city- and landscapes were mostly made by Wim Pouw, Jan van Leeuwen and Me. Portraits by Wim Pouw and Me and the very large vases by Marian Sobus and Wim Pouw. The managers were Leen Marbus and later on Dick Dorresteijn.

Hope to have been of some service, signing in highest regard,

Nic.

NICO KOELEWIJN  (zelf geschreven ! , doorgestuurd door zijn zoon Rob...bedankt Rob !!)

Persoonlijk

Ik ben Nico Koelewijn geboren in Voorhout op 31-12-1928. Tussen enkele baantjes o.a als huisschilder door ben ik naar de Koninklijke Kunstacademie aan de Prinsessengracht te Den Haag gegaan. In 1947 heb ik een gesprek gehad met dhr. Van Vliet en toen heb ik te horen gekregen dat er niet geschilderd werd op aardewerk. In mei 1948 werd ik door het arbeidsbureau Te Leiden naar Van Velsen Sassenheim gestuurd voor een gesprek met L. de Vrind en H. van Vliet. We waren het snel eens. Ik schilderde op een beker een ooivaar met baby (deze beker heb ik nog steeds) en werd meteen aangenomen en kon de maandag direct daarop als aardewerkschilder beginnen. Ik was de 1^e schilder in dienst bij Van Velsen Sassenheim. De heren Van Vliet en De Vrind leerde mij profileren (randjes zetten op borden, kopjes, schoteltjes e.d.). Hiervoor kreeg ik een draaischijf, die ik heden ten dagen nog steeds gebruik. Tussen deze 2 heren leerde ik snel. Binnen 1 jaar werden enkele Goudse schilders aangenomen. Aangezien de gemeente Sassenheim huizen liet bouwen, konden deze mensen in 1952/1953 ook in Sassenheim komen wonen. De eerste was Eldert Bruyniks. Van deze man heb ik het “echt” Delfts Blauw leren schilderen. Tekenen was mijn hobby, schilderen werd mijn vak. Er was gebrek aan aardewerk en aan Delfts Blauw in het bijzonder. Er werd toen van alles in het Delfts gemaakt, rood-groen-blauw-sepia-polychrome. Het ging er allemaal in als koek. Mijn 1^e schildersbaas werd Gerrit Bunschoten, later Joop Slinger, opgevolgd door Jan van Leeuwen en toen Wim Pouw. Zelf werd ik speciaal schilder vanwege stadsgezichten en landschappen en ‘koppen” van Oude Meesters. Ik zat niet in het “bidaux systeem”, omdat ik alleen speciaal werk kreeg. Er waren toen 37 schilders in de fabriek te Sassenheim en ook nog een 10-tal in een atelier te Gouda en er werd ook veel huiswerk gemaakt. Na 30 jaar “Van Velsen” ben ik met Piet Verhoeven en Jaap van Doorn naar een nieuwe aardewerkfabriek gegaan “de Leidsche Fles” (het logo zelf ontworpen). De werkgever was Lou Guldemond. De “fabriek” was eerst gevestigd in Oegsgeest en later naar Leiden verhuist, eerst op de Morsweg daarna naar de Breestraat. Hier heb ik in totaal 10 jaar gewerkt. Van deze 10 jaar heb ik 3,5 jaar thuis gewerkt. De fabriek werd overgenomen en na het overlijden van mijn nieuwe werkgever stopte de “Leidsche Fles” met bestaan en ik kwam zonder werk. Op verzoek van burgemeester Kret te Sassenheim werd mij verzocht mijn werkzaamheden thuis door te zetten en tot op heden gebruik ik mijn penselen nog steeds voor het schilderen van aardewerk.

Fabriek

In 1949 werd er pas aardewerk beschilderd bij “Van Velsen” en in 1950 kwamen de eerste genummerde vaasjes in de handel-1001-1002-1003. Deze genummerde producten zijn in de loop der jaren opgelopen tot ongeveer 1800. Er was een lijst van nummers in de schilderzaal aanwezig. Er werden enveloppen met daarin de ponsieven in dozen gedaan. Op de enveloppen stonden de nummers van deze producten. Van 1001 tot 1050 in een doos en van 1050 tot 1099 in een doos, enz, enz.. De decoratie werd door de chef schilder gemaakt, daarna werd het door mij “Nico Koelewijn” een ponsief van gemaakt. Ponsieven zijn doorzichtig papier, waarin gaatjes werden geprikt, rond het te beschilderen model gevouwen en vastgeplakt. Met een “stuif”zak met houtskool werd op deze wijze het patroon op het te beschilderen “biscuit” (fabriekstaal: biskie=1x gebakken aardewerk) aangebracht, zodat alle te beschilderen producten er hetzelfde uitzagen als het model. Waarmee de reizigers (lees vertegenwoordigers), de winkeliers of de groothandel mee bezochten. Er is later ook gebruik gemaakt van nummers onder de 1000. Later werd jan de winter ponsieven maker. Ik zelf mocht mij uitleven op tegeltableau’s, zie in boekje nummer T013/815 (sorry…niet in mijn collectie), zie hierbij de wolkenluchten, die later in Gouda en delft werden overgenomen. De decoratie is later door diverse schilders gemaakt, o.a. J. Slinger, J. Müller, S. Bitter, J. van Leeuwen, G. Bunschoten, L. Bruyniks en W. Pouw. De oude meesters op borden en tableau’s zijn veelal gemaakt door J. van Doorn en mij (Nico Koelwijn). De stadgezichten en landschappen door Wim Pouw, Jan van Leeuwen en mij (Nico Koelewijn). Portretten door Wim Pouw en mij (Nico Koelewijn). De hele grote vazen door Marian Sobus en Wim Pouw. Bedrijfsleider waren Leen Marbus, later opgevolgd door Dick Dorresteijn

Hopend u van dienst te zijn geweest, teken ik hoogachtend.

Nic

*********************************************************